Uyaklar Uygulama Yaprağı - 2

   

   Ecel büke belimizi            
   Söyletmeye dilimizi            
   Hasta iken halimizi            
   Soranlara selâm olsun  

          
   Ürperme verir hayâle sık sık            
   Her bir kapıdan giren aydınlık            
            
   Yayla suyun yan gider            
   Yüreğimden kan gider            
            
   N'oldu sana, yeşil pancurun indi             
   Karanlık akşamlara döndü ikindi            
            
   Kalem böyle çalınmıştır yazıma            
   Yazım kışa uymaz kışım yazıma            
            
   Bilmem ki adını onun kim saklar            
   Besbelli üşütür soğuk topraklar            
            
   Almadan            
   Kokun aldım almadan      ( elmadan )            
   Bir de yüzün göreyim            
   Tanrı canım almadan            
            
   Ay geçer, yıl geçer uzarsa ara            
   Giyin kara libas yaslan duvara            
            
   Bursa'da eski bir cami avlusu            
   Mermer şadırvanda şakırdayan su            
            
   Bir güzel şûha dedim iki gözün sürmelidir            
   Dedi vallahi seni Hind'e kadar sürmelidir            
            
   Can kafeste durmaz uçar            
   Dünya bir han konan göçer               
            
   Akşam olur kuşlar konar dallara            
   Susamış yıldızlar iner göllere            
          

            
   Şimşek gibi bir semte atıldık yedi koldan            
   Şişek gibi, Türk atlarının geçtiği yoldan            
            
   Gördüm, ol meh dûşuna bir şal atıp Lâhûr'dan            
   Gül yanaklar üstüne yaşmak tutunmuş nûrdan            
            
   Yolda tek tük görünenler çekilir evlerine            
   Gece sessizliği semtin yayılır her yerine            
            
   Balkan şehirlerinde geçerken çocukluğum            
   Her lâhza, bir alev gibi, hasretti duyduğum             
            
   Dindirmez, anladım, bunu hiçbir güzel kıyı             
   Bir bitmeyen susuzluğa benzer bir ağrıyı            
            
   Ürperme verir hayâle, sık sık            
   Her bir kapıdan giren karanlık            
   Çok belli ayak sesinden, artık            
            
   Kandilli'de, eski bahçelerde            
   Akşam kapanınca perde perde            
   Bir hâtıra zevki var kederde            
            
   Sizi dün bekledim o yollarda            
   Ki gezindikti o zaman karda            
            
   Ru'yâ gibi bir yazdı, yarattın hevesinle            
   Her ânını, her rengini, her şi'rini hazdan            
   Hâlâ doludur bahçeler en tatlı sesinle            
   Bir gün, bir uzak hâtıra özlersen o yazdan             
            
   Sana dün bir tepeden baktım azîz İstanbul            
   Görmedim gezmediğim,sevmediğim hiçbir yer            
   Ömrüm oldukça, gönül tahtıma keyfince kurul            
   Sâde bir semtini sevmek bile bir ömre değer            
            
   Saç tel tel, örtüler hep tül tül düşer            
   Gözünün değdiği yere gül düşer            
   Sonunda sana da bir gönül düşer            
   Gönlümün şimdiki duygusu gibi            
            
   Zil, şal ve gül. Bu bahçede raksın bütün hızı            
   Şevk akşamında Endülüs üç defa kırmızı            
            
   Aşkın sihirli şarkısı yüzlerce dildedir            
   İspanya neş'esiyle bu akşam bu zildedir            
            
   Yeryüzünde yalnız benim serseri            
   Yeryüzünde yalnız ben derbederim            
   Herkesin dünyada varsa bir yeri            
   Ben de "Bütün dünya benimdir!" derim 


   Tepsilerde vişne kiraz            
   Şerbet içtim kandım biraz            
            
   Ben yâr ile ettim savaş            
   Akıttım gözümden yaş            
            
   Taşımda toprağımda bereket            
   Köklerimden başlar hürriyet            
            
   Kaçtım o bakıştan, o dudaktan            
   Baktım ona sessizce uzaktan            
            
   Beklerim haftada bir nâme bu yaz             
   Yazacaksan dediğim vech ile yaz            
            
   Kandilli eski bahçelerde            
   Akşam kapanınca perde perde            
            
   Bir şeyler uçar ellerimizden            
   Her saniye mazilere bizden            
            
   Biz kaybettik birimizi            
   Sazlar sardı yerimizi            
            
   Yastığım yaralı, yorganım hasta            
   Duvarlar utanır, kapılar yasta            
            
   Dünyamı zalimler elimden aldı            
   Umudum, hayalim uzakta kaldı            
            
   El mi yaman, bey mi yaman            
   Yakında gösterir zaman            
            
   Şu karlı dağların arkası gurbet            
   Garibin çarığı, hırkası gurbet            
            
   Vezîr, molla, ağa bey takım takım            
   Güneşli bir nisan günü ok attı            
   Kimi yayı öptü, kimi fırlattı            
   En er keman-keşe yetti üç atım            
            
            
   Kedim, ayak ucuma büzülmüş uyumakta            
   İplik iplik sarıyor sükûtu bir yumakta            
            
   Ak saçlı başını alıp eline            
   Kara hülyâlara dal anneciğim            
   O titrek kalbini bahtın yeline             
   Bir inse tüy gibi sal anneciğim            
            
   Bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta            
   Ben, bu kaldırımların emzirdiği çocuğum            
   Aman, sabah olmasın bu karanlık sakakta             
   Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum            
            
   Hani, Yûnus Emre ki kıyında geziyordu            
   Hani, ardına çil çil kubbeler serpen ordu            
            
   Bahçende gülün dallanmış            
   Şeydâ bülbüller dillenmiş            
   Güzel, dudağın ballanmış            
   Sorulmayı sorulmayı            
               
   Elif kaşlarını çatar            
   Gamzesi sîneme batar            
   Ak elleri kalem tutar            
   Yazar Elif Elif diye            
            
   Bir yol öpemedim kara gözünden            
   Geçilmez ki cilvesinden, nazından            
   Hokka dehânından, şirin sözünden            
   Kiraz dudaklımın, inci dişlimin            
            
   Ah demedi demedi            
   Elinde gül demedi            
   Ben nasıl güleceğim            
   Yâr bana gül demedi            
            
   Dedim inci nedir, dedi dişimdir            
   Dedim kalem nedir, dedi kaşımdır            
   Dedim on beş nedir, dedi yaşımdır            
   Dedim daha var mı, söyledi yok yok             
            
   Şakaklarıma kar mı yağdı, ne var            
   Benim mi Allah'ım, bu çizgili yüz             
   Ya gözler altındaki mor halkalar            
   Neden böyle düşman görünürsünüz            
   Yıllar yılı dost bildiğim aynalar            
            
   Belli yorgundu; bir veremli çiçek            
   Gibi serpildi lâmbanın yanına            
   Bir duman uçtu, gitti titreyerek            
 

Hazırlayan: Orhan EREN

Yorumlar (0)Add Comment

Yorum yaz
daha küçük | daha büyük

busy
 

Bunlari Biliyor musunuz?

İlk köy şiiri Muallim Naci'nin "Köylü Kızların Şarkısı" adlı şiiridir.
Perşembe, 04/27/2017 01:17
Telif Hakkı © 2017 Open Source Matters. Tüm Hakları Saklıdır.
Joomla! GNU/GPL lisansı altında özgür bir yazılımdır.